verstrikt-in-taal

Het kromme dis- van respect. En het on- van niet zo recht.

Soms raak ik de taal bijster. Dan denk ik na over de betekenis van een woord. Bekijk ik het van alle kanten. Raak ik plotseling verstrikt in letters. Verzuip ik zomaar in een antoniem. ‘Respect’, dat is waar ik het over heb. En ‘disrespect’ het verstikkende tegenovergestelde.

‘Dis-‘. Ergens klinkt het niet. Een voorvoegsel dat de weg kwijt is. ‘Continuïteit’ en ‘discontinuïteit’? Ja, nou, oké. Iets is immers continu of nietcontinu. Mmh… ‘harmonie’ en ‘disharmonie’? Vooruit. Prima. Iets is tenslotte harmonisch of nietharmonisch. Maar, eh, ‘discipline’ en ‘cipline’? Of ‘distributie’ en ‘tributie’? Een ‘discussie’ en dus ook een ‘cussie’?! Respect en nietrespect?!? Help, meneer van Dale, ik krijg het zo langzamerhand spaans benauwd.

Respect toon je. Net als respectloosheid. Maar, respectloos niet. Je bent respectvol, of vol respect, je bent echter nooit gewoon respect. Je uit jezelf respectloos of mét respect, nochtans niet respectleeg! En respectheid? Mijn excuses respectloosheid, dat bestaat gewoonweg niet. Ten opzichte van ‘respectvol’ is ‘disrespectvol’ wél weer uitermate antonimisch correct. Respectvol en nietrespectvol. Ja, dát klopt. En toch, er blijft iets wringen. Iets, iets… onzeggenlijks. Iets onverwoordbaars…

Maar… wacht eens even… ‘On-’…? Ben ik hier iets op het spoor? Kom op verstand, kom op grijze cellen! Leg die verbanden! Krakend en steunend, hortend en stotend komt er iets op gang… Je hebt… balans en… onbalans. Kunde en… onkunde. Respectvol en onrespectvol! Respect, en geheel averechts, het ONrespect! Hoe bestaat het dat dit woord in de Nederlandsche taal niet bestaat? Dat is toch disuitstaanbaar! Disdoenlijk! Dismogelijk! Heel taalminnend Nederland de straten op! Dit disrecht moet we bevechten!